Dalej! – magazyn lewicy

 Jak donosi “Rzeczpospolita”, Wiesław Okoński, znany na Śląsku biznesmen z Sojuszu Lewicy Demokratycznej, wyrzucił dyscyplinarnie z pracy kobietę, kiedy okazało się, że zaszła z nim w ciążę. Między politykiem a Beatą N. istniała klasyczna zależność służbowa: ciężarna była asystentką w Klubie Parlamentarnym Sojuszu Lewicy Demokratycznej, a Wiesław Okoński – posłem IV kadencji. Kobieta przez trzy lata walczyła o alimenty. O swojej tragedii poinformowała m. in. Krzysztofa Janika, ówczesnego szefa Klubu Parlamentarnego SLD, ale zbył ją i nie udzielił żadnej pomocy.Okoński do sądu nie przyszedł ani razu, zawsze wysyłał adwokata. Sąd w Gliwicach zasądził wreszcie alimenty: 800 zł na miesiąc, ale Okoński uznał, że to za dużo, gdyż ma niepracującą żonę i syna studenta na utrzymaniu, a w firmie Robud, której jest właścicielem, zarabia 1300 zł.

Warto pamiętać tę historię gdy kolejny raz SLD będzie fałszywie przedstawiał się jako partia pro-kobieca.

Pobierz: http://socjalizm.files.wordpress.com/2007/09/ulotkaikon.pdf skseruj, rozdaj. Od poniedziałku, od godz. 10.00 możesz przyjść na Aleje Jerozolimskie 30 i pomóc nam rozdawać ulotkę. Kontakt: 501 - 183 - 759.

część pierwsza:

http://pl.youtube.com/watch?v=ESpJJQppE2g

część druga:

http://pl.youtube.com/watch?v=IXVMNeGmrFM

Marek Mądrzejewski: Listy zamknięte i co się okazuje? Okazuje się, że były lider PPS, twórca ugrupowania Nowa Lewica, Piotr Ikonowicz, to jedynka na warszawskiej liście Samoobrony. Co łączy ugrupowanie Piotra Ikonowicza z Samoobroną?

Mateusz Piskorski: Otóż w 2000 roku Piotr Ikonowicz i Andrzej Lepper współpracowali w bardzo głośnych akcjach, w bardzo głośnych inicjatywach dotyczących blokowania eksmisji ludzi na bruk z mieszkań. To wtedy ta współpraca była chyba taka najściślejsza. Później ta współpraca nieco się rozluźniła. Piotr Ikonowicz wybrał nieco inną formułę funkcjonowania na scenie politycznej, taką formułę, którą można określić bardziej mianem formuły dyskusyjnej, on zaczął funkcjonować w różnego rodzaju lewicowych kółkach dyskusyjnych, na forach lewicowych, mniej interesował się tą bieżącą polityką.

Ale myślę, że Piotr Ikonowicz stwierdził, iż nadszedł w tej chwili czas na to, aby zbudować realną lewicową alternatywę na polskiej scenie politycznej. Polska tej lewicy potrzebuje. Ja myślę, że w dużej mierze takim katalizatorem decyzji, dojrzewania do decyzji takiej, a nie innej Piotra Ikonowicza było między innymi pojawienie się LiD-u, pojawienie się właśnie formacji, która wycierając sobie twarz, mówiąc brzydko, hasłami lewicowymi czy szyldem lewicowym, tak naprawdę głosi program w pełni liberalny.

Obecność Piotra Ikonowicza na listach Samoobrony jest dowodem na to, że my – tak jak zapowiadaliśmy wcześniej – jesteśmy otwarci na bardzo różne środowiska polskiej lewicy, nie tylko tej, która wywodzi się w jakimś stopniu czy odeszła z SLD, ale także tej, która zawsze miała swoje bardzo ważne miejsce na polskiej scenie politycznej, niezależne miejsce, bo wiemy, że Piotr Ikonowicz to od wczesnych lat 80. polityk konsekwentnie opozycyjny, konsekwentnie antyestablishmentowy.

(Polskie Radio, Program 1, 28 września)

 W obliczu propozycji Samoobrony startu Piotra Ikonowicza z pierwszego miejsca listy tej partii  w Warszawie, w jawnym glosowaniu zarówno zarząd jak i członkowie Nowej Lewicy zdecydowanie opowiedzieli się za przyjęciem tej propozycji.  Start Piotra Ikonowicza nie kłóci się ze słuszną zasada “Najpierw ruch społeczny, potem parlament”, gdyż w obecnej rzeczywistości trudno inaczej budować ten ruch, niż poprzez obecność lewicowego przekazu ideowo-politycznego w masmediach.

 Obecnie nie grozi nam zdobycie władzy w kraju, a tym samym nie istnieje podstawowe niebezpieczeństwo, przed którym ma w założeniu chronić zasada “Najpierw ruch społeczny, potem parlament” – czyli niebezpieczeństwo oderwania się zasiadających w parlamencie elit od społeczeństwa i od postulatów, które wydźwignęły te elity do władzy.  

W dodatku ewolucja Nowej Lewicy w kierunku coraz bardziej demokratycznej i niehierarchicznej struktury wewnętrznej pozwala mieć nadzieję, że gdyby jej przedstawiciel otrzymał mandat poselski i sukces kampanii nie ograniczał się jedynie do dotarcia przez media do tysięcy ludzi pracy z lewicowym programem, to wykonywałby go zgodnie z wola całej partii i pod jej kontrolą. Od dawna część  socjalistów i członków NL uważała, że  właśnie Samoobrona jest najbardziej anty-establishmentową siłą ze wszystkich liczących się partii na polskiej scenie politycznej. Pamiętajmy przy tym, że start z list Samoobrony to zupełnie co innego niż wstąpienie do Samoobrony, o którym oczywiście nie ma mowy. Niestety, ordynacje wyborcze są tak konstruowane, żeby radykalne i antysystemowe siły miały trudniej, a nie łatwiej, i dlatego samodzielny start NL jest mało prawdopodobny zarówno teraz, jak i w bliskiej przyszłości.   

Uważamy start Piotra Ikonowicza za ważny krok naprzód w procesie kształtowania się autentycznie lewicowej siły politycznej w Polsce. Mam nadzieję, że w toku kampanii wyborczej uda nam się zdobyć wielu nowych członków i sympatyków, i że wspólnie zmobilizujemy się, by w tym tak krótkim czasie dać z siebie jak najwięcej  i uzyskać jak najlepszy wynik. Zachęcamy: pomóż przy kampanii Ikonowicza! Jeśli chcesz pomóc napisz do nas na mejla: dalejpismo@yahoo.com 

I. Fiasko imperializmu

1. Dwustronny konsensus, dzięki któremu klasa panująca Stanów Zjednoczonych zaakceptowała kampanię wojenną administracji Busha po 11 września 2001 r., w tym inwazję na Irak, załamał się wobec niepowodzeń zaznanych w trakcie okupacji tego kraju. Wewnętrzne debaty amerykańskiego establishmentu nie dotykają jednak tego, co cieszy się wciąż bezsprzecznym uznaniem: ogromnego znaczenia strategicznego kontroli Iraku i rejonu Zatoki. Debaty toczą się raczej nad tym, jak najlepiej ograniczyć koszta operacji irackiej, zapewniając zarazem długotrwałą kontrolę nad tą częścią świata, jak również nad tym, jak zmierzyć się z Iranem. (więcej…)

Według raportu ogłoszonego przez brytyjską organizację charytatywną Oxfam, oraz Komitet Koordynujący Organizacji Pozarządowych w Iraku (NCCI) co trzeci Irakijczyk potrzebuje dziś pomocy humanitarnej. Według raportu władze Iraku nie są w stanie zapewnić takich podstawowych środków do życia jak woda pitna, mieszkanie, czy jedzenie około ośmiu milionom Irakijczyków. (więcej…)